Yeşil silisyum karbürün (SiC) ve siyah silisyum karbürün (SiC) korozyon direnci, saflık ve mikro yapıdaki farklılıklar nedeniyle biraz farklılık gösterir, ancak her ikisi de genel olarak kimyasal saldırıya karşı oldukça dirençlidir. İşte ayrıntılı bir karşılaştırma:
1. Saflık ve Kompozisyon
Yeşil Silisyum Karbür (SiC)
Daha yüksek saflık (≥%99 SiC)
Minimum düzeyde metalik safsızlıklar içerir (örneğin demir, alüminyum)
Daha düzgün kristal yapı
Siyah Silisyum Karbür (SiC)
Daha düşük saflık (≥%98 SiC)
Daha fazla safsızlık içerir (örneğin karbon, silika ve eser metaller)
Üretim farklılıkları nedeniyle biraz daha az düzgün yapı
2. Korozyon Direnci
Her iki tip de aşağıdakilere karşı oldukça dayanıklıdır:
Asitler (orta sıcaklıklarda hidroklorik, sülfürik, nitrik)
Alkaliler (çoğu seramikten daha iyidir ancak yüksek sıcaklıklarda güçlü bazlarda yavaşça bozulabilir)
Oksidasyon (yüksek sıcaklıklarda pasif bir SiO₂ tabakası oluşturarak toplu malzemeyi korur)
Temel Farklar:
Yeşil SiC, korozyon başlatma noktası olarak işlev görebilecek daha az safsızlık içermesi nedeniyle zorlu kimyasal ortamlarda biraz daha iyi performans gösterir.
Siyah SiC, güçlü oksitleyici veya aşındırıcı koşullarda, içindeki safsızlıklar nedeniyle biraz daha yüksek korozyon oranları gösterebilir.
3. Sıcaklık ve Çevresel Kararlılık
Her ikisi de ~1600°C’ye kadar (havada) oksidasyona karşı direnç gösterir, ancak yeşil SiC daha az reaktif safsızlık içerdiğinden daha uzun süre dayanabilir.
Erimiş metallerde veya tuzlarda , safsızlıklar reaksiyona girerse siyah SiC daha hızlı bozulabilir.
4. Korozyon Direncine Dayalı Uygulamalar
Yeşil SiC: Yüksek saflıktaki uygulamalar için tercih edilir (örneğin, yarı iletken bileşenler, gelişmiş seramikler, aşındırıcı kimyasal işleme).
Siyah SiC: Aşırı saflığın kritik olmadığı yerlerde kullanılır (örneğin aşındırıcılar, refrakterler, genel endüstriyel aşınma parçaları).